Marcel in Saar Magazine

Idioot hard werken, onverantwoord veel eten: acteur Marcel Musters (66) stevende rechtstreeks op de dood af met zijn leefstijl – maar koos nét op tijd voor zijn gezondheid. Nu heeft hij een lieve hond en knuffelt hij bomen – nou en? “Mijn hart was echt heel slecht. Dus voor mij is dit een soort tweede kans. Een cadeautje.”

Jarenlang maakte hij furore als acteur in series als Gooische Vrouwen en Penoza, hij had een eigen toneelgroep (mugmetdegoudentand) en won een Gouden Kalf, tot hij in 2020 gezondheidsklachten kreeg en zijn leven over een andere boeg gooide. Nu interviewt hij leuke vrouwen voor zijn podcast De 100 vrouwen van Marcel. Geweldige gesprekken. Zo boeiend dat ze gebundeld zijn in het boek Geef haar eens ongelijk dat onlangs uitkwam. Waarom sta ik daar niet in? Ben ik niet boeiend? Hoog tijd om verhaal te halen!

“Ken je dit niet? Shilajit. Het is fantastisch spul, uit het Altajgebergte in Centraal Azië.” Als ik binnen-kom, zwaait Marcel Musters net een man uit die hem een klein potje kwam brengen. Hij houdt het voor mijn neus. “Het heeft invloed op je mitochondriën, die voorzien je lichaam van energie. Sinds ik het gebruik voel ik me veel fitter.”

Over je gezondheid gaan we het hebben, maar eerst heb ik nog een appeltje met je te schillen. Waarom ben ik nooit gevraagd voor die podcast van je?
“Omdat ik alleen vrouwen vraag die ik persoonlijk ken. Het is eigenlijk heel intuïtief begonnen. Het leek me gewoon fijn om bij te praten met de vrouwen uit mijn leven, maar nu blijkt het echt iets te zijn. We inspireren mensen ermee. Ik krijg zo veel reacties.”

Vind je dat belangrijk?
“Ik vind het prettig dat het echt ergens over gaat. Dat heb ik altijd wel gevonden. Ook met acteren. Dat we stukken speelden die iets deden voor de wereld. Seri-eus maar altijd met humor. Maar aan spelen moet ik echt niet meer denken. Ik kreeg laatst nog een mooie rol aangeboden en het kleine jongetje in mij dat vroeger zo graag wilde, zei nog bijna ja. Maar toen dacht ik erover na: wil ik dit echt? En kan het fysiek? En het antwoord is nee. Ik luister nu veel beter naar mezelf. Ik denk als ik vroeger de helft minder had gedaan, dat beter was geweest. Dan had ik veel meer balans gehad.”

Komen we op je gezondheid.
“Zeker, maar ook mentale balans.”

Was je ongelukkig dan?
“Dat niet, maar ik was wel al heel lang moe. Ik zag overal tegenop. Dan moest ik weer naar een voorstelling, daarna nog naar de radio en dan weer draaien om vijf uur. Ik deed zoveel. Je zit ook zo vaak op zo’n set uren te wachten. Zonde. Dan ga je ook eten. Ik was veel zwaarder dan nu.”

Wat had je anders met die tijd gedaan?
“Een hond genomen. In de tuin gewerkt – en ik had zo veel leuke contacten waar ik niet aan toekwam.”

Sommige mensen komen hier pas achter op hun sterfbed.
“Ik dacht ook dat ik aan het sterven was. Mijn hart was echt heel slecht. Dus voor mij is dit eigenlijk een soort tweede kans. Een cadeautje. Zeker de laatste maand. Omdat ik zoveel beter in mijn vel zit.”

Is het ook zo dat je dingen nu vermijdt, uit angst voor je gezondheid?
“Nee, ik geniet gewoon van de rust. Ik vind dit praten bijvoorbeeld leuk, maar vanmiddag om vier uur ben ik dan weer alleen met de hond. Heerlijk. Ik was nooit thuis. Ik heb ook meer ruimte om de reacties van mensen op te vangen. Over een rol die ik ooit heb gespeeld, of een voorstelling. Vroeger had ik dat niet door. Ik was vooral bezig. Wat heb ik nou helemaal gedaan, dacht ik dan. Nu denk ik: oh, het is wel wat. En die podcast vind ik zo’n mooi laatste ding van mijn leven, zeg maar.”

Joh, je hebt nog jaren!
“Ik hoop dat ik 74 word en in mijn slaap doodga, haha. Ik ben nu 66.”

Ik zou je veel jonger geven.
“Dank je. Mijn moeder werd 69. En mijn vader maar 49. Die heb ik al jaren overleefd. Ik heb altijd gedacht dat ik niet oud zou worden.”

Denk je ook echt dat je dood was gegaan als je niet anders was gaan leven?
“Zeker weten! Ik stevende daar rechtstreeks op af met mijn leefstijl. Dus nu is het zo bijzonder dat ik al die mensen nog kan spreken.”

Zijn oudere vrouwen interessant?
“Heel erg. Ik vind dat vrouwen een pittiger leven heb-ben in het algemeen. Jullie moeten met zoveel dealen. Pijn natuurlijk van ongesteldheid en later de overgang. En werk en kinderen. En je maatschappelijke positie, die nog steeds nauwelijks verbeterd is. Zo raar dat dat nog steeds zo is. Ik ben altijd verbaasd over de veer-kracht van vrouwen. Dat maakt ze fascinerend. Jezus man, de meeste vrouwen die ik heb gesproken zouden als heks verbrand zijn vroeger. Ze zijn ook zo open. Mannen zijn vaak geslotener.”

Denk je dat als vrouwen aan de macht zouden zijn de wereld er beter uit zou zien?
“Ik zal je vertellen, als je die vrouwen uit mijn podcast en boek samen in een adviescommissie zou zetten, zou alles er beter uitzien. Daar ben ik van overtuigd.”

Zo positief.
“Ik vind vrouwen gewoon wijzere mensen over het algemeen. Heb ook altijd heel goed met ze kunnen opschieten. Mijn moeder was ook heel leuk. “

Leuker dan je vader?
“Mijn vader was een lastige man voor zichzelf en ons. Hij dronk veel. Gek genoeg was hij niet vervelend als hij dronken was, maar juist als hij nuchter was. Ik kijk er nu wel anders op terug hoor. Ergens kon hij ook geen kant op. Hij kwam uit een groot Brabants katholiek gezin. Had op zijn 28e al vier kinderen, terwijl hij waarschijnlijk een vrijer leven had willen leiden, zo’n leven wat ik later had. Hij werkte in de horeca. De laatste periode bij een Tilburgse nachtclub. Dat was zijn ontsnapping. Het is ook zielig. Als ik hem nu zou tegenkomen, zou ik zeggen ‘kom, maar jongen’ en hem tegen me aandrukken.”

Lijk je op hem?
“Ik kan driftig zijn. Tegenwoordig amper, mijn leven is daar niet meer naar. Vroeger wel. Dat kon ik gebruiken op toneel, maar in het echt was het lastig. Ik verdroeg dingen niet die ik onrechtvaardig vond en dan liep ik rood aan. Was ik onaardig. Bij mijn toneelgroep zagen ze me dan al aankomen. Ik was toen heel dik. Daar heb je de Dikke Deur, zeiden ze dan, haha.”

Echt zo’n archetype boze kerel die dan sterft aan een hartaanval.
“Dat had ik kunnen zijn. Dat is ook een beetje die mannelijke kant.”

Je hebt beide kanten heel sterk. Ben jij eigenlijk bi?

"Dat denk ik wel. Hoewel ik voornamelijk relaties met mannen heb gehad. Ik kan vrouwen ook heel aantrekkelijk vinden. Ik zoende altijd graag, ook met vrouwen. Maar die werden dan soms verliefd, dan was het handiger om te zeggen dat ik homo was. Dus zo noemde ik mezelf.”

Als je seks met vrouwen had, miste je dan wat?
“Ik vond dat ook wel leuk. Maar ik dacht wel: is dit het nou? Terwijl de eerste keer dat ik met een man zoende. Wow. Dat was wel echt heel anders. Toen ik jong was, wilde ik heel hetero zijn. Ik wilde absoluut later met een vrouw trouwen en kinderen en zo. Stoer wilde ik ook zijn; ik ging leren jasjes dragen op school. Later dacht ik: ik ga geen censuur op mezelf plegen. Zo denk ik er nog steeds over.”

Je langste relatie was met de acteur Jeroen Wil-ems.
“Die op vrijwel dezelfde leeftijd doodging als mijn vader. Zo verdrietig.”

Had je het gevoel dat het universum je daar iets mee wilde zeggen?
“Dat niet. Hij leefde gewoon te ongezond, altijd druk ook. Ik denk wel dat hij een mooi leven heeft gehad. Hij heeft veel mooie dingen gedaan. Maar het was wel intensief. De rust die ik nu voel, had ik hem gegund.”

KNUFFELBOOM IN DE TUIN

Ben je eigenlijk wappie geworden nu, met je potjes kruiden?
“Nou, ik ben bijvoorbeeld gewoon gevaccineerd hoor, tot mijn spijt.”

Het is juist heel wappieachtig om daar spijt van te hebben.
“Ik zou mezelf niet zo noemen. Ik zou eerder zeggen dat ik woke ben. Ik ga meer en dieper naar binnen en luister meer naar de stilte in mezelf. En dan kan ik ook zien dat we gevangen zitten in systemen als mens. In die zin ben ik wakker geworden.”

Dit vinden sommige mensen echt wappietaal!
“Laat ik het anders zeggen. Ik neem niet meer alles zomaar aan. Ik sta meer open, probeer meer. We worden ook zo bang gemaakt voor dingen. Dat bedoel ik met een systeem. Niet per se een of ander raar complot of zo. Maar bijvoorbeeld: de zon. Die is heel goed voor ons. En daar doet men heel paniekerig over. Als ik zoiets dan lees, dan probeer ik dat, ga ik lekker in de zon lopen en in de frisse lucht.”

Of een boom knuffelen.
“Dat doe ik nu soms. Hier in de tuin. Ze geven energie en elektriciteit. Als je op je blote voeten op de grond gaat staan en je omhelst ze, kun je dat voelen stromen. Je moet wel je commentaar op jezelf uitschakelen, want dat heb ik wel.”

Ik eigenlijk niet, ik vind het wel mooi.
“Nou ja, ik voel me gewoon honderd keer beter. Ik ben ook gestopt met bijna al mijn medicijnen. De juiste voeding is veel betere medicatie. Ik wandel met mijn hond. Luister meer naar mijn hart. Letterlijk en figuurlijk.”

Zit je nou warm water te drinken? Jij wil echt niet dood hè?
“Niet meer. Ik was er eigenlijk echt klaar voor.”

Meen je dat?
“Nou ja, als je echt geen tien meter meer kunt lopen. Ik ben ook een keer afgevoerd met de ambulance hier, dat ik dacht: dit was het dan.”

Was je bang?
“Nee. Ik ben ook echt wel benieuwd naar de dood. Ik denk niet dat we op wolken zitten, of zo. Maar uiteindelijk zijn mensen gewoon energiefrequenties. Maar dat is misschien weer te spiriwiri!”

Dat is gewoon waarheid.
“Toen mijn moeder overleed, heb ik samen met Maria Goos een voorstelling gemaakt over onze moeder. Mensen vroegen: ‘Is dat nou lastig, zo’n stuk maken?’ Dat vond ik helemaal niet! Het was alsof we het gewoon doorkregen. Het ging automatisch. Na de dood van Jeroen hoorde ik soms zijn stem. Ik sta ook gewoon meer open voor die spirituele kant van mezelf.”

Komt dat ook door de gesprekken met die vrouwen?
“Zeker. Veel vriendinnen hebben me daar ook in gestimuleerd.”

Spreek je Jeroen nog steeds wel eens?
“Ja, dat is heel fijn.”

Zou je eigenlijk nog een relatie willen?
“Seks heb ik wel zin in, maar verder niet. Ik zie zoveel stellen waarbij het allemaal heel ingewikkeld is. Dan ben ik echt blij dat ik niet meer hoef. Dat ik gewoon lekker alleen ben met Mika, mijn hond. Ik vond verliefd zijn ook altijd lastig. Dan was ik weer onzeker. Terwijl de liefde die ik voel voor Mika is zo prettig. Zo puur en het gaat zo vanzelf.”

Het is gewoon je beste relatie.
“Misschien wel. Hoewel, als Jeroen nog zou leven, samen oud worden. Dat had ik ook wel gewild. We kenden elkaar zo goed. Ik denk dat we dan naar Bali waren gegaan. Maar dat is nou eenmaal niet zo.”

(‘Piep’, klinkt het. Onder de tafel bijt Mika in een plastic speeltje.)

Nu heb je het ook goed.
“Echt fijn. Die gesprekken ook die ik mag voeren voor de podcast. Dat wil ik gewoon blijven doen tot mijn dood.”

Dus geen spijt dat je geen beroemde acteur meer bent?
“Ik had wel meer geld toen! Daar word ik nu wel eens moe van. Dat gesappel. Dan sta ik weer duizend euro rood. Die podcast is ook liefdewerk. Dat wilde ik zelf, hoor. Dan kon het lekker hier in mijn huisje. Niet al die verplichtingen weer met studio’s en sponsors.”

Je bent rijk, man. Ik mag niet eens rood staan, zo arm ben ik!
“Echt? Ik voel me ook rijk. In de toekomst wil ik ook mannen gaan interviewen. Juist ook over dat soort dingen als mannelijkheid en vrouwelijkheid. Zo inte-ressant. De honderd mensen van Marcel.”

En mij natuurlijk!
“Ja, want nu ken ik je persoonlijk.”

Dan zwaait hij me uit, zoals hij eerder de potjesman uitzwaaide. Vanuit de deuropening van zijn gezellige huis in Amsterdam Noord. De volgende keer dat ik hem daar zie – stelt hij de vragen.

Interview: @stellabergsma

Visagie: @severinevandonkelaar

Art Direction: @leoniebrknbosch

Fotografie: @lindastulic